اقیانوس آرام

آيت الله منتظري

oghianoosaram — Wed, 23 Dec 2009 06:12:18 GMT

يادداشتي از عبدالعلي بازرگان به مناسبت درگذشت آيت الله منتظري

گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند جرمش این بود که "اسرار هویدا می کرد"
فیض روح القدس ار باز مدد فرماید " دیگران هم بکنند" آن چه مسیحا می کرد

قهرمان نهضت ملی، دکتر مصدق در بیدادگاه نظامی گفت :"تنها گناه من و گناه بسیار بزرگ من این است که پنجه در پنجه بریتانیای کبیرانداختم و صنایع نفت را ملی کردم"!

راستی گناه آیه الله منتظری چه بود که او را از اوج عزت در مقام جانشینی بلامنازع رهبر انقلاب پائین آورد و بیست سال در حبس و حصرو هتک و حمله و هجوم قرار داد؟

آقای خامنه ای در تسلیت نیش و نوش داری پس از این ضایعه، دقیقا بر این گناه ، که چیزی جز"نه" گفتن به امام نبود، از دید خود و پیروانش انگشت گذاشت و ازخداوند خواست چنین گناهی را "با پوشش مغفرت و رحمت بپوشاند و ابتلائات دنیوی را کفاره آن قرار دهد"!؟

به راستی منتظری چرا و چگونه و چه وقت در برابر کسی که او و"مطهری" را حاصل عمر خود می شمرد، ایستاده بود؟ او که حرمت استاد همواره نگهداشته و سخنی کمتر از "حضرت امام" درباره ایشان نگفته بود. جز این که برخلاف ذوب شدگان در ولایت کاریزمائی امام!، که دین و دل سپرده، به خود اجازه اندیشه کردن درآرائش را نمی دادند ، شخصیت و شجاعت علمی و ایمانی خود را نباخته و بی پروا تصریح می کرد امام معصوم نبوده و اشتباهاتی داشته است.

انتقاد ازدشمن کاری ساده وهمگانی است. انتقاد ناصحانه به دوست است که دلالت براخلاص دارد و هدیه محسوب می شود. آنهم به نمایندگی از کسانی که دسترسی به "کانال های ارتباطی" بیت نداشتند" و یا جرات نمی کردند سخنی بگویند!
چه نیکو گفت"تولستوی" که: ما باید از چیزهائی سخن بگوئیم که همه می دانند و کسی را یارای گفتن آن نیست".

به راستی منتظری کدام رفتار و سیاست استادش را بر نمی تافت و حاضر به تمکین و سرسپردگی نشد؟
پاسخ این سئوال را نگارنده به اتفاق جمعی از دوستان نهضتی مستقیما از زبان آن شادروان شنیده است"

به حضرت امام گفتم من همه جا بدنبال شما می آیم جز جهنم!!
خندید و گفت شما فکر می کنید من به جهنم می روم
گفتم حرمت خون بندگان را که سزای ریختن به ناحق ِآن جهنم است ما ازدرس های شما آموخته ایم!

کلید معمای منتظری و نقطه آغاز ابتلائات ایشان همین جاست !

از شگفتی های زندگی این مرد (در مقام شخص دوم نظام)، در ایامی که هرکس نمایندگی امام را در پست و مقام نان و آب داری تمنا می کرد ، دریافت نمایندگی ایشان در امور زندانها، به نیت مراقبت از حقوق مخالفین و جلوگیری از غلبه قهر و انتقام بود!؟ منتظری سالیانی قبل از انقلاب در زندان بود و شخصیت زندانی سیاسی را می شناخت و با آنها از جهاتی نزدیک تر بود تا با هم مسلکانش!

درِ خانه اش، دردورانی که همه درها به روی مخالفین بسته بود، همواره باز بود و مخالفین را می پذیرفت و نظریات آنها را می شنید. ما نیزدر نهضت آزادی بیانیه های خود، از جمله علیه "ولایت فقیه"و ادامه جنگ پس از فتح خرمشهر را برای ایشان می بردیم و یا پست می کردیم. یکروزکه برای اطمینان از وصول بیانیه ها سئوال کردیم، گفت: "من به دفترخود سفارش کرده ام حتی فحش نامه ها را هم به من برسانند تا نتیجه کار خود را بدانم"!

در سال ۱۳۶۷ پس از عملیات مرصاد در غرب کشور، هزاران نفراز زندانیان سیاسی به جرم ایستادگی برموضع عقیدتی خود!! در نهایت اختفا و استتاروبا قطع ملاقات وارتباط با بیرون زندان ها! بدون محاکمه با دو سه پرسش کوتاه از عقایدشان به اعدام محکوم شدند!! برخی از آنها از مبارزین چپ و بیشتراز مجاهدین بودند.

چرا فقط آیه الله منتظری در برابر این اقدام برای دفاع ازحقوق انسانی نیروهای غیر مذهبی و کسانی که از جمله فرزند او را کشته بودند، ایستادگی کرد؟

او که از طریق برخی حکام شرع که در اجرای چنین حکمی در عذاب ِ تردید و نگرانی بودند، آگاه شده بود، ابتدا نامه ای با ده دلیل و نامه دیگری با هفت دلیل تکمیلی برای ابطال این تصمیم به رهبری نوشت تا شاید تغییر تصمیمی حاصل شود. اما دیدگاه ها متفاوت بود و مصلحت اندیشی ها مختلف می نمود. راه ارتباط مستقم او با رهبری را بنا به مصالحی بسته بودند! و جز مکاتبه چاره ای نداشت که آن هم کارساز نبود و سرانجام آن اتفاق هولناک به انتها رسید و کار یکسره شد!!

در همان ایام که این حکم تکان دهنده جریان داشت ، نگارنده که حامل بیانیه و پیامی ازتهران از ناحیه پدر و دوستان نهضت آزادی در امور جاری برای ایشان بود، این ماجرا را در ملاقاتی خصوصی در خانه شان با جزئیات ناباورانه دریافت کرده بود. ناباورانه هم از اصل حکم و هم از اطلاع دادن صادقانه و غیر سیاست مدارانه ایشان به عضوی از یک حزب مخالف!! که دلالت بر صفا وسادگی دلی دور از ریاکاری می کرد.

در این بیست سالی که از آن تاریخ می گذرد، بارها این سخن دست اول را برای دیگران بازگو کرده ام. ولی باور ندارم کسی آنرا از زبان من، که به هرحال وابسته به حزبی مخالف بودم، عمیقا باورکرده و به حساب زیاده روی های معمول و شایعات نگذاشته باشد و اگر نبود متن کتبی خاطرات ایشان که چند سال قبل مخفیانه به اینترنت راه یافت، گزارش هزاران خانواده داغدیده هم به حساب تبلیغات بیگانگان گذاشته می شد و این ماجرا یا انکار می شد و یا سیر آن، همچون موارد مشابه، برای ابد سر به مهر می ماند. و این دینی است که منتظری به عنوان "شاهد عدالت"به گردن ملت ما دارد.

آنچه عدالت را قربانی می کند، "حُب و بُغض" است؛ حب ، سنگین کردن کفه حقوق به نفع خود و وابستگان به خود و "بغض"، سبک کردن آن به ضرر کسانی است که با آنها دشمنی داریم.

قرآن در مورد نخستین آفت عدالت توصیه کرده است:

ای مومنان، همواره ایستاده برای عدالت باشید، شاهدانی(الگوهای ارزشی) برای خدا. هرچند به زیان خودتان، پدر و مادرتان و خویشاوندانتان..... (نساء ۱۳۵).

و در مورد آفت بغض:

ای مومنان، همواره ایستاده برای ارزش های الهی و شاهدانی برای عدالت باشید. مبادا دشمنی با گروهی شما را به بی عدالتی وادارد، عدالت کنید که به پرهیزکاری نزدیک تراست (مائده ۸).

منتظری ، به راستی از ابتلای این دو آفت به سلامت رست؛ هم در دفاع از حق، به زیان خود، خانواده و خویشانش عمل کرد، و هم ازحقوق مخالفین، تا جائی که می توانست به قیمت فداکردن امنیت و آسایش خود دفاع کرد. او "نماد دفاع از حقوق مخالفین" در نظامی شد که حق فقط در پیروی از مقام ولایت مطلقه فقیه فهمیده می شود.

منتظری برخلاف کسانی که دین و ایمان ِنداشته را به ارزانی به دنیای پست خود فروختند و همچنان می فروشند، تجارت پرسودی داشت؛ هم آبروی دنیا کسب کرد و هم آبروی آخرت ، هم مردم را راضی کرد و هم خالق مردم را . و این است آن رستگاری عظیم

ای نفس به آرامش رسیده ، برگرد به سوی پروردگارت ، خشنود شده و خشنود کننده، در صف بندگان من و به بهشتم درآی (فجر۲۷ تا ۳۰).

همچنین مصاحبه ای را با ایشان که در پاییز سال گذشته توسط محمد جواد اکبرین انجام گرفته را در «ادامه مطلب» بخوانید.

یادداشتی از محمد نوری زاد

oghianoosaram — Sun, 13 Dec 2009 10:16:02 GMT

متن زير از گاه نوشت محمد نوری زاد انتخاب شده که به حضورتان تقدیم می گردد.

محمد نوري زاد متولد 1331 در شهريار، فارغ التحصيل رشته مهندسي برق از دانشگاه علم و صنعت و داراي مدرك درجه يك هنري معادل دكترا در رشته كارگرداني مي باشد. وي فعاليت هنري خود را در سال 1359 به عنوان مجري برنامه هاي «جهاد سازندگي» و «روايت فتح» آغاز كرد و در سال 1364 فارغ از تمام فعاليت هايش به مستندسازي روي آورد كه مجموعه هاي «ما اهل مسجديم»، «حماسه خمینی» و «شب هاي رمضان» از آن جمله اند. از ديگر فعاليت هاي نوري زاد مي توان به تأليف كتاب، نقد آثار ادبي، نگارش فيلمنامه و توليد آثار داستاني اشاره كرد.

اعتراف می کنم : من عکس امام را پاره کردم !

من شخصا مسئولیت پاره کردن عکس امام را به عهده می گیرم تا هرآنچه قرار است در این هفته و هفته آینده اتفاق بیفتد تکلیفش از همین حالا مشخص باشد .

اعتراف می کنم که : خطا کردم . احساساتی شدم . وقتی دیدم هرکدام شما یک چیزی از امام را پاره می کنید ، من هم بچگی کردم و عکس امام را پاره کردم . دیدم شما طومار سپاه و بسیج و عزت امام را پاره کرده اید ، من به عکس او بسنده کردم .

دیدم شما نقشه راه امام را که حرمت نهادن به مردم و کرامت یک یک آنان در آن بود و هست ، پاره کرده و پاره می کنید ، زورم به عکس امام رسید .

دیدم شما وصیت نامه امام را که در آن به خیر وخوبی و عزت و سربلندی برای ایران و ایرانی تاکید شده ، پاره می کنید ، سهم من همان عکس امام شد.

من با چشم برزخی خدا داده ام جمال مبارک امام را دیدم که به قیل و قال شما تبسم می کرد . و صدای دلنشین او را شنیدم که از یک بلندی برسرشما فریاد می زد و می فرمود : ای همه شما که برای پاره شدن عکس من گریبان می درید ، آن روز که فرزندان مرا به جرم اعتراض آرام به نتیجه انتخابات به گلوله بستند و خونشان برزمین ریختند ، چرا کفن نپوشیدید و به اسم توهین به عقل و اسلام و راه خمینی ، به شعارگویی های تند و پرتنش نپرداختید ؟

اصلا من خودم ، روح الله الموسوی الخمینی ، به محمد نوری زاد گفتم : برو و عکس مرا پاره کن تا خدا و عقل و تاریخ و آینده به شوربختی جماعتی بنگرند که استعداد خلق یک دروغ ساده را نیز ندارند .

در کشوری که فراورده های فکری و سیاسی و معرفتی و اجتماعی و فرهنگی امام توسط برجستگان حکومت به شوخی گرفته می شود ، پاره شدن عکس امام ، احترام به اوست .

من از این مضحکه ای که دوستان بپاکرده اند ، دو گرایش برآورده ام . که دومی برای اولی بستر سازی می کند . یک : احساس خطر دوستان . و دو : نیاز دوستان به عوام . که یعنی اگر در این سالهای پس از انقلاب ، صداو سیما و منبریان و مداحان ما بر رشد مردمان اصرار می ورزیدند ، امروز نمی توانستند به ضرب یک چنین ترفند کودکانه ای ، عوام را بخاطر پاره شدن یک عکس به خیابان آورند و در نقطه مقابل ، بخاطر کشته شدن جوانانمان در خانه نگهشان دارند . احساس خطر دوستان که به داستان مفصلی خیمه بسته است . حتی تصور برکناری مصدر نشینان نیز رعشه بجانشان می اندازد ، چه برسد به واقعیتی که چهار نعل پیش می تازد .

پرسشي از آيت الله جوادي آملي

oghianoosaram — Wed, 09 Dec 2009 07:03:18 GMT

پرسشی از آیت الله جوادی آملی

متن زير برگرفته از يک ايميل دريافتي است که در بعضي سايتها نيز منتشر شده است:

بسم الله الرحمن الرحیم

سرور محترم ما آیت الله آقای جوادی آملی

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو

وقتی خبر آخرین خطبه نماز جمعه جنابعالی را در شهر قم خواندم و دیدم که حتی در خطبه وداع خود نیز کسی را به نام مقام "معظم " رهبری خواندید، دانستم که در این واقعه باید حکمتی و حکایتی باشد هزار تو، که آن سرقراول رندان شهرعشق، حکما ً راه را از کج راهه می شناسد .

...

جناب آقای آملی!
در مدت کوتاهی که اخیرا ً در ایران بودم، در انتخابات نیز شرکت کردم. بعد از آن نیزتا مدتی در ایران بودم که به چشمانم دیدم که چکمه پوشان همین مقام " معظم" رهبری چگونه مردان و زنان برومند وطنم را که جز اقامه قسط ، مدعایی نداشتند، به خاک و خون کشیدند. و یقتلون الذین یامرون بالقسط من الناس. با چشمانم دیدم که چگونه جانبازی را که جانبازی ایش را اعلام می کرد و الله اکبرسر می داد همچون کفتاران گرسنه گرفتندش، جامه اش را دریدند و خون از گونه اش جاری بر فرش خیابانش می کشاندند و می بردند. دیدم که پس از اتهامات آن مقام "معظم" رهبری، چنگال توحش دین ولایتی بر گونه لطیف ناموس نجیب وطنم چه خراشی انداخت. به خدا سوگند هرگز تا آن زمان آنسان ندیده بودم جوانی ساکت را که فقط دو انگشت اشاره و میانه اش را که به نشانه پیروزی بالا گرفته بود، چند تن از غلامان سیاه همین مقام "معظم" رهبری از خودرواش به زیر کشند، برق آسا بر بی کسی اش یورش ببرند وجامه اش را بدرند واخر الامر چنان او را بکوبند که از دهانش خون بریزد!

آقای جوادی آملی!

به یقین می دانم که شما هم شنیدید پس از اتهامات فراوانی که آن مقام "معظم" بی باکانه به معترضان وارد کرد، چگونه به پسران و دختران مملکت ما تعرض و تجاوز کردند؟ هر چند که به تواتر شنیده شد پیش از این نیز چنین می کردند. وشنیدید که همو فرمود این ها در مقابل هتک نظام هیچ است! ندانسته که نظام بی مردم، هیچ است. براستی این چه مقامیست این چنین و تا به این پایه "معظم" که برای هیچ خونی که به فتوایش ریخته می شود، از سوی کسی مواخذه نمی شود و همچنان به چشم موشکاف فرزانه ای چون شما نیز "معظم" است؟ او کیست؟ از کجا آمده است؟ چرا این چنین بی مهار می نمایاند چندان که هر چه می خواهد می گوید و می کند؟ اگر بیگانه است، چرا بی پرده بانگ برنمی آورید و به مردم نمی گویید؟ و اگر آشناست و در کارگه شما تراش خورده است، چرا آنچه را که خود می تراشید، می پرستید؟ اتعبدون ما تنحتون؟

سرور نازنین من!

شما آن مقام را چنان معظمش داشتید که گویی ندیده اید چگونه با گفته های صد پهلوی خود، عرصه داد خواهی خلق را در سیزده آبان به جولانگاه جماعتی افسار گسیخته و هار بدل کرد که بر هیچ خرد و کلان آن دیاررحم نکردند و هر کس را که توانستند، حتی زنان و دختران بی پناه را با قداره های "ولایت" نواختند. همان ولایتی که عرض کرده بودم هرگز برهان رکینی نه از شما و نه ازسایرین در آن باره نشنیدم و امروز آن را چونان پتکی بر فرق هر بینوایی نیز می کوبند. آن نظریه غریب براستی آقا شایسته این همه تجلیل و اکرام است که خلقی بسیار را با ترکه تن آزارش از دری برانند و به اسیری و انزوا ببرند و جماعتی سبکسر و بی مقدار را از دری دیگر بر مسند امارت بنشانند تا به نام دین، آن کار دیگر کنند؟

پای آزاده در سلاسل و بند
سر احمق به تاج گشته بلند

نمی شود که نشنیده باشید که پیش ترها با اعلم فقیهان آن دیار به حکم و اشاره آن مقام "معظم" چه ها که نکردند، و یا نشنیده باشید که چرا سالی چند پیش تر، امام جمعه ای غیرتمند به داد خواهی آن فقیه شجاع خروشید و ردای امامت جمعه را از تن به در آورد. اگر نشنیدید که سه-چهار سال پیش بانویی، ساعاتی پس از حبس در زندان از دنیا رفت و کسی از اهالی دیار ولایت "معظم" برای آن حتی پرسشی نیز نشد، اگر نشنیدید دو سال پیش پزشک مونث جوانی را در گوشه دیگری از آن مملکت ولایت محور به بهانه امر به معروف و نهی از منکر به حبس بردند و فردا پیکر بی جانش را به والدینش دادند و تا امروز نیز داد آن مظلومان به خاک سیاه نشسته را نستاندند، این را که شنیده اید که جوان با فراستی را که فقط به خاطر آن که نامه ای توضیح طلبانه به آن مقام نوشت و معظمش را نگفت و عذری بر آن نخواست، به بند کشیدند وهفته پیش حکم به تبعید و تضییقش دادند. این را نیز که شنیدید که پزشک با شرف و مظلوم زندان کهریزک که گویا بسیار در باره زشتی ها و پلشتی های آنجا می دانست از دنیا رفت و سرداران آن مقام گفتند که وی از بیم کیفر، خود را کشت؟ نشنیدید که چه کسانی را و چرا به زندان بردند و بر زندانیان دیار ولایت چه گذشت و چه می گذرد؟ نشنیدید که کسان بسیاری چون به گونه دیگری می اندیشند، آواره دیار غریبند؟ بازهم نشنیدید که حکومتی که آن مقام "معظم"، رهبر آنست درشمار یکی از فاسدترین و غیر شفاف ترین حکومت های جهان شناخته شده است؟ این را هم نشنیدید که پس از طوفانی که آن مقام "معظم" بعد از انتخابات در نماز جمعه به پا کرد، به یکی از پاک ترین مدیران آن مملکت که همیشه مورد اقبال و التفات آقای خمینی بود چه ها که نبستند؟ و با حرم و حریمش چه ها که نکردند؟ یقینا ً شنیده اید که داروغه های آن مقام "معظم" با شیخ سالخورده ای که آن همه مدال افتخار از آقای خمینی بر سینه دارد، چه کردند؟ اگر این همه را در دیار آن مقام شنیدید، چگونه است که وی همچنان از نظر عالمانه و موشکافانه شما "معظم" است؟ این اکرام را ازاین از گرد راه رسیدگان دیانت وازابجد خوانان سیاست امروزاگر بشنوم چندان مایه حیرتم نیست. از شما شنیدنش اما حکایت و حکمتی دیگر باید باشد که بسیار خوشوقتم اگر بدانم.

آقای آملی عزیز!

اگر ازاین همه آشوب و شعبده های بی شمار دغل کاران پشت پرده اش بگذریم، واقعا ً کیست که امروز نداند که راه و شیوه مرضی مردم کدام است. کیست که نداند که آن مقام که شما تا دیروز نیز معظمش دانستید، بر دین و دنیای مردم چه آورده است. کیست که نداند که به نام دین چه بر سر نجابت ها، پا کی ها، فضایل و اخلاق مردم رفته است و به نام ولایت چه خودسری هایی دامن خلق را گرفته اند و رهایش نمی کنند. آقا جان! اختاپوس خودکامگی و خودمحوری که از همخوابگی نامشروع و نامعقول دین و سیاست زاییده شده است، دارد جان مردمان را می گیرد. چه کسی باید این هیولای دهشتناک را که روزی و شبی حتی برای این مردم بینوا و نجیب نگذاشته، از میان بردارد؟ براستی چه باید گفت درباره آن کسانی که این چنین روز سیاه مردمان را می بینند و این گونه به هزار هزار مصلحت ، زبان در کام فرو می دارند، بی بانگی و خروشی بر آن مقام خودکامه به نصایح چند پهلو بسنده و خلق را در میان این همه گرگ های ولایت خو تنها رها می کنند. آنان به کجا می روند آقا؟! گویا شمشیررا وارونه بستند. وشما می دانید آن که شمشیررا وارونه می بندد یا مرد پیکار نیست و یا قصد مزاح و مجامله با حریف را دارد. صادقانه عرض می کنم سخت بیم آن دارم که فرزندانم اگر روزی سراغ قطبی یا درویش فرزانه و آزاده و سخت رویی را از من گرفتند آنان را به محال حوالت دهم. چه بد سودایی برخی در آن میانه با خلق خدا درافکندند تا دو فردای دیگر، خدای ناکرده، هر چه از متاع وزین انبیا به آنان عرضه شود، به دیناری نیز نگیرند. و آن روز دیگر کسی نمی ماند که حتی شما نیز بر زیلوی مرجعیت فی المثل اگر بنشینید، به شما رجوع کند)…(

سرور محترم!

بگذارید جسارت را کوتاه کنم. آنچه که آمد تلک شقشقة هدرت! مقصود مرا شما دریافتید. من در چهل سالگی خود در آستانه ظهر زندگانی ایستاده ام و شما در هفتاد و چند سالگی خود در غروب آن. بدون درکی و فهمی یکسان از مرگ، اما هر دو به یکسان به آن نزدیکیم. من آنقدر به آن می اندیشم چندان که هم آغوش من است و شما به یقین بیشتر. کسی چه می داند آقای من! شاید لختی بعد که این قلم ازپرسش از شما فارغ شد، صاحبش نیز از این دنیا رفت. پس اکنون وقت آنست که جان نیم مرد مرا از این راه دور به نویدی یا امیدی دریابید. گاه وقتی به آن فراز عبرت آموز سوره جمعه می اندیشم به خود می گویم که خطابش به من و هر که مثل منست: مثل الذین حملواالتوریة ثم لم یحملوها ... . که نه فقط حکمت وعرفان، که علم مغز انسان نیز باید چنان به کار آید تا لباس حق بر تن باطل نپوشیم، مشرکانه به آنچه که خود می تراشیم سجده نکنیم و سامری صفت چنان زیوری به آن درنیاویزیم که مردمان را از آنچه که به حق، شایسته "حیرت" و "عبودیت" است، باز داریم. و هم، گاه غیرتمندانه بر امام جائر، بانگی و خروشی برآوریم و او را نیز از منکری که در ان غوطه خورده است بازداریم و به معروفش بکشانیم و اگر از تخت تفرعن و طغیان به زیر نیامد، سخت رویانه و متوکلانه بر او بشوریم.

من نلافم ور بلافم همچو آب
نیست در آتش کشی ام اضطراب
چون بدزدم چون حفیظ مخزن اوست
چون نباشم سخت رو پشت من اوست
هر پیمبر سخت رو بد در جهان
یک تنه زد خویش بر جیش شهان

جناب آقای جوادی آملی!

خاضعانه و صادقانه عرض می کنم که آن روی لجوج و بی شکیب نفس من می گوید که اگر دیروزعذری بایسته بود، نه برای آن ناکامی هایی که در خطبه تان فرموده بودید، بل بخاطر بانگ ها و خروش های تاکنون برنیامده تان علیه آن مقام وهم برای آن کلمه "معظم" که در خطبه وداعتان برایش برزبان راندید، شایسته بود که ازهمه عذر بخواهید. آقا جان! نگویید که هذا فراق بینی وبینک. در روزگاری که از در و دیوار جهان بت های بسیاری حتی بت نظریه ولایت فقیه همه را این گونه به پرستش می خوانند، خلق را به امان چه کسی رها می کنید؟ پس منت بگذارید بر ما و ما را به آن چه که بر آن صبوری نتوان کرد آگاه کنید. سانبئک بتاویل ما لم تستطع علیه صبرا ً .

دعا گوی شما - ج.ف. کانادا - 29 نوامبر 2009

تلاوت آيه هايي از قرآن براي حاکم جائر

oghianoosaram — Mon, 02 Nov 2009 05:59:20 GMT

تلاوت آيه هايي از قرآن براي حاکم جائر

جناب آقاي ديکتاتور:

"كسانى كه كافر شدند، براى آنان تفاوت نمى‏كند كه آنان را (از عذاب الهى) بترسانى يا نترسانى; ايمان نخواهند آورد. (6)
خدا بر دلها و گوش هاى آنان مهر نهاده; و بر چشمهايشان پرده‏اى افكنده شده; و عذاب بزرگى در انتظار آنهاست. (7)
گروهى از مردم كسانى هستند كه مى‏گويند: «به خدا و روز رستاخيز ايمان آورده‏ايم.» در حالى كه ايمان ندارند. (8)
مى‏خواهند خدا و مؤمنان را فريب دهند; در حالى كه جز خودشان را فريب نمى‏دهند; (اما) نمى‏فهمند. (9)
در دل هاى آنان يك نوع بيمارى است; خداوند بر بيمارى آنان افزوده; و به خاطر دروغ هايى كه مي گفتند، عذاب دردناكى در انتظار آنهاست. (10)
و هنگامى كه به آنان گفته شود: «در زمين فساد نكنيد» مى‏گويند: «ما فقط اصلاح‏كننده‏ايم س‏ذللّه! (11)
آگاه باشيد! اينها همان مفسدانند; ولى نمى‏فهمند. (12)
و هنگامى كه به آنان گفته شود: «همانند (ساير) مردم ايمان بياوريد!» مى‏گويند: «آيا همچون ابلهان ايمان بياوريم؟!» بدانيد اينها همان ابلهانند ولى نمى‏دانند! (13)
و هنگامى كه افراد باايمان را ملاقات مى‏كنند، و مى‏گويند: «ما ايمان آورده‏ايم!» (ولى) هنگامى كه با شيطان هاى خود خلوت مى‏كنند، مى‏گويند: «ما با شمائيم! ما فقط (آنها را) مسخره مى‏كنيم!» (14)
خداوند آنان را استهزا مى‏كند; و آنها را در طغيانشان نگه مى‏دارد، تا سرگردان شوند. (15)
آنان كسانى هستند كه «هدايت‏» را به «گمراهى‏» فروخته‏اند; و (اين) تجارت آنها سودى نداده; و هدايت نيافته‏اند. (16)
آنان (منافقان) همانند كسى هستند كه آتشى افروخته (تا در بيابان تاريك، راه خود را پيدا كند)، ولى هنگامى كه آتش اطراف او را روشن ساخت، خداوند (طوفانى مى‏فرستد و) آن را خاموش مى‏كند; و در تاريكي هاى وحشتناكى كه چشم كار نمى‏كند، آنها را رها مى‏سازد. (17)
آنها كران، گنگ ها و كورانند; لذا (از راه خطا) بازنمى‏گردند! (18)
يا همچون بارانى از آسمان، كه در شب تاريك همراه با رعد و برق و صاعقه (بر سر رهگذران) ببارد. آنها از ترس مرگ، انگشتانشان را در گوش هاى خود مى‏گذارند; تا صداى صاعقه را نشنوند. و خداوند به كافران احاطه دارد (و در قبضه قدرت او هستند). (19)"

(سوره مبارکه بقره آيه 6 الي 19)

جناب آقاي ديکتاتور:
"سرنوشت همه زورگويان سقوط است".

امروز بيانيه شماره 14 آقاي موسوي رو که در آستانه 13 آبان منتشر شده ديدم و اين شعر رو که با صداي محسن نامجو اجرا شده چون مناسبت داشت با اين روزها، جالب ديدم که اينجا هم قرارش بدم:

همراه شو عزیز
همراه شو عزیز
تنها نمان به درد
کاین درد مشترک
هرگز جدا جدا درمان نمی‌شود

دشوار زندگی
هرگز برای ما
بی رزم مشترک
آسان نمی‌شود

تنها نمان به درد
همراه شو عزیز
همراه شو
همراه شو
همراه شو عزیز

همراه شو عزیز
تنها نمان به درد
کاین درد مشترک
هرگز جدا جدا درمان نمی‌شود

قبل از هجرت

oghianoosaram — Sat, 03 Oct 2009 11:23:18 GMT

پيش از شما

به سان شما

بيشمارها

با تار عنكبوت

نوشتند روي باد

كين دولت خجستهٔ جاويد زنده باد.

« آخرین شعر استاد شفيعي کدکنی قبل از هجرت از ايران »

آنها فقط از «فهمیدن» تو می ترسند

oghianoosaram — Wed, 26 Aug 2009 11:36:01 GMT

آنها فقط از «فهمیدن» تو میترسند. از «تن» تو- هر چقدر هم که قوی باشد- ترسی ندارند. از گاو که گنده تر نمیشوی، میدوشندت! از خر که قوی تر نمیشوی، بارت میکنند! از اسب که دونده تر نمیشوی، سوارت میشوند!، اما آنها فقط از «فهمیدن» تو میترسند ما را با صدا...ی چک چک آب / شکنجه می کنند تا به نا پاکی آب / اعتراف کنیم

«دکتر شريعتي»

وقتی طاعون تمام وجودمان را می گیرد

oghianoosaram — Mon, 17 Aug 2009 08:30:44 GMT

در اخبار 20:30 هفته گذشته، خبرنگار سوالي را از سردار رادان مي پرسد:اينکه گفته مي شود در اتفاقات بازداشتگاه ها مقامات عالي رتبه نيروي انتظامي هم دخيل بوده اند، صحت دارد!؟
ايشان در حالي که لبخند استهزاء آميزي را نشان ميدهد مي گويد: پاسخ دادن به شايعات و اين مطالب کذب رو حتي در شأن نيروي انتظامي هم نمي دونم!

جالب است که هنوز بعضي از مسئولين حکومت ياد نگرفته اند و نفهميده اند که با اين ادبيات نابخردانه و برخوردهاي سخيف با مطالبات مردم و بخصوص در اين روزهاي حساس و نگراني هاي گسترده اي که در بين مردم وجود دارد، مردمي که درواقع ولي نعمت آنهايند بيش از پيش منفور و مطرود مي گردند.

ساده ترين و ابتدايي ترين عکس العمل در خصوص اين سوال اين است که بگويد به اين موضوع رسيدگي خواهد شد و در صورت محقق شدن آن حتما با خاطيان برخورد مي شود.

اما دريغ و درد که کساني بر مسند امورند که هم خود و هم ميليون ها ايراني را با بي خردي و بي بصيرتي و جهل سياهشان نسبت به مردم و جامعه امروز ايران، ستمي شگفت را باعث شده اند.

خون

oghianoosaram — Mon, 10 Aug 2009 09:51:40 GMT

فرازي از نامه حضرت علي(ع) به مالک اشتر:

بپرهيز از خونها و خونريزيهاى به ناحق. زيرا هيچ چيز، بيش از خونريزى به ناحق، موجب كيفر خداوند نشود و بازخواستش را سبب نگردد و نعمتش را به زوال نكشد و رشته عمر را نبرد. خداوند سبحان، چون در روز حساب به داورى در ميان مردم‏پردازد، نخستين داورى او درباره خونهايى است كه مردم از يكديگر ريخته‏اند. پس‏مباد كه حكومت‏ خود را با ريختن خون حرام تقويت كنى، زيرا ريختن چنان خونى‏ نه تنها حكومت را ناتوان و سست‏ سازد، بلكه آن را از ميان برمى‏دارد يا به ديگران ‏مى‏سپارد.

استقلال، آزادی، جمهوری...!؟

oghianoosaram — Tue, 04 Aug 2009 06:01:18 GMT

همانطور که مي دانيد کشور بعد از انتخابات و حوادث بعد از آن، در روزهاي اخير وارد فاز جديدي شده است. نمونه آن را در تجمعي که پنج شنبه گذشته(8/5/88) در بهشت زهراي تهران برگزار شد شاهد بوديم. و آن برمي گردد به سر دادن شعارهايي با مضامين جديد. يکي از اين شعارها که اظهار نظرهاي متفاوتي را برانگيخت اين بود: « استقلال، آزادي، جمهوري ايراني »
به همين منظور آقاي ميرحسين موسوي در رابطه با شعار فوق در سايت قلم نيوز مصاحبه اي را انجام داده اند که از اينجا مي توانيد متن اين مصاحبه را بخوانيد و سپس تعدادي از اظهار نظرهايي که در سايت هاي بالاترين و دنباله در رابطه با آن ابراز شده را در ادامه مي آورم. قضاوت با دوستان:

* "استقلال ،آزادی، جمهوری ایرانی‌" مقبولترین شعار مردمی است.مگر می‌خواهید راه خود را از مردم جدا کنید.
*معلوم نیست آقای موسوی از طرف کدوم جنبش سبز داره حرف می‌زنه؟اون جنبش سبز که آدماش شکنجه شدن و به قتل رسیدن در این نظام؟ یا اون جنبش سبز که هدفش اینه که جناح اصولگرای نظام در مقابل اصلاح‌طلبانی که از قدرت کنار گذاشته شده‌اند کوتاه بیاد؟ اصلاً این مورد حمایت یعنی مورد حمایت کی؟ کی اصلاً تا حالا از جنبش سبز حمایت کرده؟ موسوی؟ کو؟ کجاست این حمایت؟
جناب موسوی! یادت باشه اگه هنوز سرت روی بدنت هست به خاطر این جنبش سبزه که داره از تو حمایت می‌کنه. پس بهتره شما نگی چی مورد حمایت هست و چی نیست! اگه همین آقایون مطمئن بودند که تو دستگیر بشی این جنبش سبز ازت حمایت نمی‌کنه خیلی زودتر از ابطحی باید دستنوشته‌های برادران رژیمی رو که داری سنگشو به سینه می‌زدی جلوی دوربینای سیمای میلی برای ملت غیور می‌خوندی!تو اگه می‌خوای بمونی تو چارچوب قانون اساسی بسم‌الله - ولی نمی‌تونی برای جنبشی که وجود تو و همفکرات بستگی تام به پیشرفت اون جنبش داره قانون تعیین کنی! این قانون اساسی استبدادی شاید به درد شما و هم انقلابیاتون که تو همون ده ساله اول انقلاب هزاران هزار نفر رو از همین زندان‌ها پای چوبه دار فرستادین به نام اسلام خوب باشه ولی به درد این جنبش سبز نمی‌خوره. این قانون اساسی پیشکش خودتون. اگه می‌خواینش باید بدونید که راهتون از جنبش سبز جداست. بهتره اینو خیلی خوب متوجه باشید!
*مواظب باشید که بعضی سعی دارند دید هواداران و مردم را به هر شکلی نسبت به مردم بدبین کنند.
*درست ولی با این شعار به استقلال و آزادی و جمهوری میرسین؟ اگه شعار بر خلاف قانون اساسی بدین ننگ حمایت از انگلیس! بهتون می زنن و بهونه میارن برای دستگیری، شکنجه، کشتن انسان ها...
مهم نیست چه شعاری میدهین... مهم اینه که نتیجه اش چیه .
*یکی از بهترین شعار های ممکن تا امروز همین شعار "استقلال ،آزادی، جمهوری ایرانی‌" بود و باید هم به همین ترتیب ادامه بدهیم. خیلی ها از دست حکومت دینی خسته شدند حتی در بدنه سپاه و بسیج، با این روش می توانیم یارگیری بیشتری کنیم.
*دوستان چرا تعجب می کنند؟ مگه میرحسین رو نمی شناسید؟ ایشون اگه تا حالا مقاومت کرده اند فقط به خاطر اعتقاداتشون بوده که یکی از این اعتقادات حفظ نظام جمهوری اسلامی است.
*همه کسایی که اینجا نظر میدن یا تاحالا تو خیابون نرفتن یا اصلا ایران و تهران نبودن! موسوی همین مقاومتشم جای ستودن داره
*اگه موسوی نبود که خیلی ها اصلا انتخاباتی نمی اومدن که رای بدن حالا رای شونو بخوان و تقلب معلوم شه! شما به جای احساساتی شدن به 3 ماه گذشته از اردیبشهت برگردید و از نو تاریخ و وقایع رو دنبال کنید .
*یکی از شعارهایی که از اول مخالفش بودم هم همین"یا حسین میر حسین " بود.....این هم تو قانون اساسی نیست خوب....هیچ کس هم دیگه این شعار مسخره رو نمیده.....اگه قانون اساسی رو قبول دارین که گفته ولایت فقیه پس باید به گفته اون عمل کنین و خفه شین چون غیر از اون خارج از قانون اساسیه!
*من اعتقاد دارم در حين اينكه شعار جمهوري ايراني را سر ميدهيم پيرو موسوي باشيم . موسوي ناگزير هست يكسري چارچوب را رعايت كند . پله به پله.
*خواهش میکنم که به موسوی زیاد سخت نگیرین واسه اینکه اون الان باید بر روی جمهوری اسلامی تاکید کنه. بعد از سرنگونی این ملعونها مطمئنا یک همه پرسی عادلانه خواهیم داشت.
*این طبیعیه که موسوی این حرف رو بزنه. زیاد بهش سخت نگیریم. استقلال ،آزادی، جمهوری ایرانی‌ یک شعار ی است که من هم پشتش هستم. چون فکر می کنم چکیدۀ اون چیزیه که همه می خواهند. ولی به نظر من کار میر حسین حرف نداره. اصلا بهش نمیومد که انقدر مایه داشته باشد. در هر صورت مهم اینه که فردا و چهارشنبه کوبنده ظاهر بشیم.
*مهم محتوا هست نه شعار. بگذارید این قضیه به سرانجام برسه اونوقت وقت داریم هر مسئله دیگه ای رو که میخوایم مطرح کنیم. باید توی انتخاب شعارها باهوش باشیم تا بیشترین نفع و کمترین ضرر رو ببریم.
*تندروی به هر حرکتی ضربه میزنه. تمکین به قانون اساسی مهم ترین چیزیه که باید حواسمون بهش باشه. درسته که دار و دسته محمود که خودشون فقط به اون قسمت قانون که به نفعشونه توجه میکنند و بقیه جاهای قانون رو نادیده می گیرند ولی هر چقدر بیشتر به قانون پایبند باشیم محمود رسواتر میشود.
*از راه قانونی می ریم به سنت استقلال آزادی جمهوری ایرانی می ریم به سمت رای گیری آزاد کوسوی بیاد رای بده به جمهوری اسلامی خوشحالم از ایشون بت نساختیم
*از موسوی باید حمایت کنیم اما این حرفاش قابل قبول نیست. با این وجود به نظر میرسه اوضاع طوریه که اگر از موسوی حمایت نکنیم کم کم اون رو هم به دادگاه ببرن و شکنجه و زندانیش کنن. خر تو خریه به خدا! من که دارم کم میارم.
*گویا اقای موسوی فراموش کرده اند که این خود سردمداران ج.ا. بودند که "قانون اساسی" خودشانرا زیر پا گذاشتند و حالا ایشان از مردم انتظار دارند تا قانون اساسی را رعایت کنند؟ تنها آن قانونی مرد قبول است که از طرف هر دو طرف مورد قبول باشد. ما خوب میفهمیم که شعار "جمهوری ایرانی" دارای هیچ مفهوم و بار سیاسی و حقوقی نمیباشد وهدف و منظور اصلی از بیان آن فقط و فقط برای خودداری از استفاده از کلمه "مرگ " بر این و یا "مرگ" بر آن میباشد. اقای موسوی اگر نمیخواهید خود را در آغوش "پدر" تان ببینید بخود آئید و همراه شوید.
*ما هم که می گیم باید از موسوی حمایت کرد به این معنی نیست که با نظام اسلامی موافقیم،
می گیم کسی که خودش به کمک اعتراض های مردمی و خیابانی رییس جمهور شده، یا در صورت تغییر رهبر، رهبری که منتقد وضع موجود بوده، مثل الان نمی تونه اعتراض های مردمی رو سرکوب کنه. اون وقت شما مردم رو می کشونین توی خیابون و می گین رفراندوم یا هر خواست دیگه! الان شعارهای حداکثری باعث ریزش بدنه جنبش می شه. منتظر طرح جبهه سبز موسوی هستیم که توی همین هفته ان شالله اخبار نتفیذ و تحلیف رو تحت الشعا قرار می ده.
*اینو اینجا یاد اور بشم یه عده میگن در انتخاب شعار محتاط باشیم شما همون شعار یا حسین میر حسین رو هم که میدن باز کشته و زخمی داریم چه بهتر که مشخص بشه مردم چی میخان این قانون اساسی هم فقط برای بستن در دهن مردم گذشته شده . مردم عقل دارن زبون هم دارن نیازی به ولی نعمت ندارن که بجاشون تصمیم بگیرن . اقای موسوی هم بهتره تکلیف خودشو با مردم مشخص کنه یا اینوری یا انوری من هم میگم استقلال آزادی جمهوری ایرانی.
*بنده همینجا اذعان می‌کنم که میر حسین موسوی مردی بسیار شجاع و با غیرت است، ولی‌ وابستگی بیش از حد او به نظام بر خلاف نظر شما که میگوید "بایدیست" به نظر بنده کاملا "دل‌ بخواهی" است او عاشق خمینی است و فریادش از خارج شدن از خط امام است.انتظار بیهوده ایست که اولا تصور کنیم که احمدی‌ها به این سادگی‌ میدان را خالی‌ میکنند کاما آنکه دیدیم که حتا یک قدم هم از موضع خود دور نشدند،دوم اینکه ما ۸ سال سردسته اصلاحطلبان را به عنوان رئیس جمهور داشتیم، چه کردیم و چه کردند جز در چارچوب قانون...قانون اسلامی هم که بر همگان روشن است...
من موضع شما رو درک می‌کنم، چون نه موسوی بلکه انتخابات برای ما دریچهی شد برای فریاد زدن، حتا با تند روی هم به شدت مخالفم (نه در این دوران بلکه همیشه) اما در مسیر ماندن را فراموش نکنیم، چنانچه هر قدرتی‌ از حضور مردم به نفع خودش سو استفاده کرد باید جلوش بایستیم، همینطور که الان جلوی احمدی‌ها ایستاده ایم، نکته آخر اینکه آنچه امروز مردم در شعار‌هاشون می‌گویند داغی‌ است که سالها بر دل‌ دارند...که متاسفانه در چهار چوب قانون اساسی‌ نظام اسلامی حل نمی‌شود...
*شما جای موسوی در شرایط موسوی آیا می گفتید باید فراتر باشد؟ این همان بهانه ای نیست که دولت انتظارش را می کشد؟ ....موسوی را ول کنید شعار خودتان را دهید و به جلو بروید . او هم خواهد آمد .
*هیچ انتظار دیگه ای از کسی که همیشه واژگان کلیدی اش اسلام و خمینی بوده نمی رفت. به هر حال خواست ما دموکراسی آزاد است که بدون جدایی کامل دین از سیاست غیرممکن است، و رسیدن به چنین خواستی مستلزم دگرگونی کلی نظام است (و نه اصلاح آن) که بدون رد شدن از مرز های قانون نشدنی است.اگر اصلاح طلبان به این سیاست جزمگرایانه خود ادامه دهند بی گمان زیان خواهند دید.
*دوستانی که انتظارات فرا قانونی دارند احتمالا با جو ایران آشنا نیستند. کسانی که گلوله به مغز مردم شلیک کردند هم فراقانونی عمل کرده اند و از نظر خودشون کارشون درست بوده. مطمئن باشید فرای قانون جهنم است. همین قانون نیم بند هم بهتر از جنگ داخلی است.
*استقلال آزادی جمهوری ایرانی.دوستان من خودمم رای ندادم چون هر کی تو این نظام تایید شد،یعنی کارنامۀ خیانت داشته!ولی انصاف بدیم، موسوی شفاف بیان میکنه که حالا عضوی از این جنبش سبزه و خداییش مردونه هم وایساده!نه مثل بعضیا که پشت بچه های 78 رو خالی کردن.پس این حرفشو تحمیل نمیدونم که بخوام جبهه بگیرم؛نظر شخصیشه و محترم.اما منم میگم حق حاکمیت با جمهور مردمه و قانون اساسی فعلی با ولایته فقیهش این حقو صلب میکنه پس نامشروعه.استقلال آزادی جمهوری ایرانی .
*انسانی که از درون آزاده است و آزاد می اندیشد هیچ وقت خودش رو سرزنش نمی کنه، تحقیر نمی کنه، محدود نمی کنه، اگر هم در یک مقطعی قرار باشه تاکتیکی عمل کنه، مطمئنا اونقدری از موضعش عقب عقب نمیره که این بار از پشت بام فراعملگرایی افراطی بیفته و به نقطه ای برسه که حتی حاضر باشه خودش رو نفی کنه.... کسانیکه حاضر میشن شعاری رو که سی سال هست در اعماق وجودشون لحظه به لحظه آرزوی سر دادنش رو پرورش میدادن، با یک فرمان از جانب یک رهبر زورکی که تابحال هم فقط یدک کشش کردن، نفی کنن، حتما آزادگی خودشون رو به اسارت وعده مافیایی مال و مقام و منصبی در آوردن .
*همه چیز رو که موسوی نباید بجوه هضم کنه بذاره جلوی ما. بارها خودش گفته ابتکار با خودتونه. هرکسی باید ببینه در چه شرایطی چی میشه گفت. اون چیزی که خاتمی میگه رو هاشمی نمیتونه بگه، حتا اگه قبول داشته باشه، چون موقعیتش رو خراب میکنه، هزینه یی میده بدون اینکه چیز برابری بدست بیاره. اون چیزی هم که منو تو میگیم رو موسوی نمیتونه بگه.
*سیاست جای این حرفهای احساسی‌ نیست. یه جوری صحبت می‌کنید انگار یه جمهوری غیر دینی مستقر کردید و میرحسین داره ازشما میگیره. صحبتهای میرحسین هم واکنش به اون شعار نبود. بلکه پاسخ به اترفتی بود که سعی‌ داره اصلاح طلبها رو خارج از نظام معرفی‌ کنه. فکر کنم با چیزی که توی بالاترین میخونم همه خیلی‌ دوست دارن میرحسین بیاد هر چی‌ که اونا دوست دارن بگه بعد هم اعدام بشه بره.
*کسی به دین و مذهب مردم کاری ندارد. جمهوری ایرانی یعنی تحقق ایده و شعار ایران برای ایرانیان.
*استقلال ،آزادی، جمهوری ایرانی‌ .موسوی آزاد است به عنوان یک عضو هر شعاری که می خواهد بدهد و نمی تواند تکلیف برای دیگران تعیین کند. نه به داره نه به باره اسمش عمو یادگاره. هنوز هیچی نشده و ایشان بدون قدرت دارند اینطور حرف می زنند وای به حال فردا.
*من شخصا جمهوری اسلامی نمی خواهم. ما هم اکنون جمهوری اسلامی داریم و بحث بر سر این مهره و آن مهره نیست بحث بر سر کل نظام است. این نظام با دموکراسی و آزادی در تضاد است و در اصل یک سیستم دیکتاتور ساز است.
*دوستان عزیزم موسوی به هیچ وجه در این شرایط نمی تواند غیر از این شعاری بدهد یعنی به صلاحش نیست چرا که به محض اینکه شعارهایش از محور قانون اساسی عبور کند او را به جرم بر اندازی دستگیر می کنند.بعلاوه این ما هستیم که باید موسوی را به دنبال خود بکشیم نه موسوی.نقش رهبری دموکراتیک در واقع همین است که پشت سر مردم حرکت کند نه مردم پشت سر او. پس "استقلال ،آزادی، جمهوری ایرانی‌"

...

نشانه های یک انحراف

oghianoosaram — Wed, 08 Jul 2009 10:05:06 GMT

متن زير خلاصه اي از مقاله بنيتو موسوليني بنيانگذار جنبش و نظام فاشيستي است که در سال 1932 براي دايرِة المعارف ايتاليا نوشت. گوهر، اوصاف و اجزاي ايدئولوژي فاشيسم را به تصوير کشيده است:

« زندگي بر پايه تصور فرد فاشيست، بايد جدي و بي پيرايه و توأم با رياضت و مذهبي باشد؛ تمامي جلوه هاي آن در جهاني صورت مي پذيرد که نيروهاي اخلاقي آن را استوار نگاه مي دارند و تابع مسئوليت هاي معنوي و روحاني است. فرد فاشيست زندگي آسوده و مرفه را به چشم خواري و بيزاري مي نگرد و دون شأن خويش مي داند.
تصور فاشيستي از زندگي، تصوري مذهبي است که، بر طبق آن، آدمي در چارچوب مناسبات دائمي خود با قانوني عالي تر و در عين برخورداري از موهبت اراده اي عيني لحاظ مي شود که از اراده فردي در مي گذرد و بالاتر مي رود و او را به پايگاه عضويت آگاهانه در جامعه اي معنوي و روحاني ارتقاء مي دهد. کساني که چيزي بجز ملاحظات فرصت طلبانه در سياست هاي مذهبي رژيم فاشيست نمي بينند، از فهم اين معنا قاصرند که فاشيسم نه تنها نظامي حکومتي، بلکه از همه بالاتر نظامي فکري است....
نظام زندگي فاشيستي چون ضد فردگرايي است، اهميت دولت را مورد تأکيد قرار مي دهد که نماينده خودآگاهي و کليت انسان به عنوان موجودي تاريخي است، و فرد را فقط تا جايي قبول دارد که منافعش با منافع دولت منطبق باشد. فاشيسم مخالف ليبراليسم کلاسيک است که در واکنش به حکومت مطلقه پديد آمد و وظيفه تاريخي اش به پايان رسيد هنگامي که دولت بيانگر خودآگاهي و اراده مردم شد. ليبراليسم به نام فرد ، منکر دولت بود. فاشيسم حکم مي کند به وجود حقوق دولت به عنوان مظهر جوهر حقيقي فرد. اگر بناست آزادي صفت انسان هاي زنده و واقعي باشد و نه آدمکهايي که ليبراليسم فردگرايانه در عالم مجردات اختراع کرده و ساخته است، بايد پذيرفت که فاشيسم مظهر آزادي است و يگانه آزاديي که داشتنش ارزش دارد، يعني آزادي دولت و آزادي فرد در درون دولت. تصور فاشيستي از دولت همه چيز را در بر مي گيرد، و خارج از آن، نه هيچ ارزشي انساني يا معنوي ممکن است وجود داشته باشد و نه، به طريق اولي، داراي قدر و قيمتي است. بدين ترتيب فاشيسم، توتاليتر [تماميت طلب] است، و دولت فاشيستي در مقام واحد جامعي که همه ارزشها را در بر مي گيرد، سراسر زندگي مردم را مورد تعبير و تفسير قرار مي دهد و مي پروراند و قدرت بيشتر به آن مي بخشد.
ملت که دولت مظهر آن است، موجودي زنده و اخلاقي است فقط تا جايي که در طريق ترقي سير کند. بي کنشي و عدم فعاليت به معناي مرگ است. بنابراين نه تنها دولت مظهر مرجعيت است و بر اراده هاي فردي فرمان مي راند و به آنها شکل قانوني مي دهد، بلکه همچنين قدرتي است که اراده خويش را بيرون از مرزهايش به منصه ظهور مي رساند و ديگران را وادار به احترام به آن مي کند و عملا شواهدي از خصلت عام تصميمات خود به دست مي دهد که از جهت رشد و بالندگي آن ضروري است. اين امر مستلزم سازماندهي و گسترش طلبي، اگر نه بالفعل به هرحال به طور بالقوه، است...
مختصر آنکه فاشيسم نه فقط مقنن، و نه تنها بنيادگذار نهادهاست، بلکه مربي است و مروج زندگي معنوي. هدفش نه تنها قالب گيري مجدد صورت هاي مختلف زندگي، بلکه همچنين شکل دادن به محتواي زندگي و به انسان و به شخصيت و ايمان اوست. بدين منظور، فاشيسم انضباط جاري مي کند و مرجعيت و اقتدار خويش را به کار مي گيرد و در ذهن ها داخل مي شود و بي چون و چرا فرمان مي راند. به اين جهت بوده که وحدت و استحکام و عدالت را شعار خود قرار داده است... »

(خرد در سياست، عزت الله فولادوند، طرح نو، ص 234-235)

پ.ن: ساختار سياسي ايران، ساختار توتاليتر يا فاشيستي نيست ولي در جامعه ما چند صباحي است که يک «جنبش فاشيستي» فعال وجود دارد که از چند منبع مختلف تغذيه مي کنند. حکومت فاشيستي واجد اوصاف زير است:
1. داراي ايدئولوژي کل گراست.
2. داراي حزب واحد که نسبت به ايدئولوژي وفادار است و توسط يک فرد رهبري مي شود.
3. حکومت رعب و وحشت به وسيله پليس مخفي.
4. کنترل انحصاري سازمانهاي اقتصادي، رسانه هاي همگاني و ارتش را در دست دارد.
5. فرهنگ را به تبليغات تقليل مي دهد.
در جامعه ما تمنا و سوداي محال ايجاد حکومت فاشيستي در اذهان پاره اي از خيال انديشان وجود دارد. اما جهان کهن را ديگر با هيچ روش نمي توان باز توليد کرد.