روزي روزگاري مرد كوچكي بود، در واقع  اون يه پسر بچه بيش نبود ولي چون  خيلي فكر مي كرد مي شد به اون مرد  گفت.  اون بيش از هر چيز با اين كه سنش كم  بود، به مردن فكر مي كرد...            اون هميشه كوچك نموند ولي  هميشه به مردن فكر كرد...  اون هميشه مردن آدم ها رو نگاه  مي كرد...    تو فيلم هاي وسترن و پليسي...                تو تصادفات...                  تو صفحه حوادث روزنامه ها...  و...        همه نمونه هايي از مردن بودند...و او  همواره به مردن فكر مي كرد.    شايد! در كنار اين فكرها غذا هم  مي خورد ولي همه غذاها  برايش يك مزه داشتند...    ورزش هم مي كرد، اما طرفدار نبود...                گاهي به موسيقي هم گوش مي داد ولي  هيچ موسيقي در دلش  احساس خاصي ايجاد نمي كرد.       نقاشي هم مي كشيد ولي در نقاشي هايش چيز خاصي پنهان نبود. ولي... ولي هيچ وقت آواز نمي خوند، گريه نمي كرد، زياد نمي خنديد، خيلي عصباني نمي شد، اتاقش هميشه مرتب بود، لباسش شسته و اطو شده، مهمتر از همه نمره هاش كه همه بيست بود! خلاصه با اين كارهايش در چشم مردم ايده آل بود...ولي ايده آل براي چه؟ او هنوز هم به مردن فكر مي كرد... او رشد كرد و بزرگ شد، در بهترين دانشگاه ها درس خوند و شغل خوبي دست و پا كرد. ولي ناگهان پدر و مادرش را در يك تصادف از دست داد...او هيچ وقت برايشان گريه نكرد چون هنوز مردن را نفهميده بود و نمي دانست چرا بايد برايش گريه كند... سال ها بعد در حالي كه هنوز به مردن فكر مي كرد ازدواج كرد ولي هيچ وقت عاشق كسي نشد... و سال هاي بعدتر در حالي كه پنج تا بچه داشت به سن پيري رسيد و بازنشسته شد...    ...    يك روز وقتي داشت توي خيابون قدم  مي زد يه گلوله به طرفش اومد...گلوله،  گلوله ي يك تفنگ بود. داغ و كشنده...  اون به گلوله گفت: چند لحظه صبر كن تا  من بفهمم مردن چيست؟...     شايد مي خواست بعد از اين همه سال به يك نتيجه برسد ولي اونقدر هول بود فقط به ياد اين افتاد كه زنده است و دارد زندگي مي كند... فهميد كه نتوانسته است كه زندگي كند چون نفهميده زنده است و زندگي و زنده بودن چيست...بعد خواست به مردن فكر كند ولي مرد چون گلوله طاقت نياورد... وقتي او را دفن مي كردند ديدند كه چند قطره اشك روي گونه اش است ولي هيچ وقت نفهميدند او كي گريه كرد...     « نویسنده و تصویرگر: نازگل حقی »