پیش از ما آنجاست
و بعد از همه می رود
با آن لباس همیشگی
گرده ای از خاک
بر پیشانی
و آنی که باغ را زیر و رو می کند
بر شانه اش
دستش را که می فشاری
با تمام زمختی اش
مهربانی را حس می کنی
اینقدر ساده قدم بر می دارد
و اینقدر ساده لبخند می زند
که دوست داری محکم در آغوشش بگیری
می خواهی ذهنش را
درون ذره ذره وجودت ببری
اما او...
میان گلها و سبزه ها
محو می شود.

در این زمستان
هوای گورستان، سرد است
خاک گورستان، سرد است
پدر در چه جای سردی خانه گزیده است!
و خاک او را چه گرم در آغوش گرفته است!
                                        « سهیل محمودی »

دفتر خاطرات را می بندم و دومین شمع را برایش روشن می کنم.

 الهی! مکُش این چراغ افروخته را، و مسوز این دل سوخته را.
« خواجه عبدالله انصاری »